МАОРИФ - ПОЯИ РУШДИ МИЛЛАТ ВА ОЯНДАИ ДАВЛАТ!

Рӯзи дониш барои аҳли маориф ва тамоми ҷомеаи Тоҷикистон яке аз санаҳои муҳимми тақвими маънавии кишвар ба шумор меравад. Ин рӯз оғози соли нави таҳсил буда, дар қалби хонандагону донишҷӯён эҳсоси масъулият, умед ба оянда ва шавқу рағбат ба донишомӯзиро бештар менамояд.
Илму дониш аз қадим ҳамчун бузургтарин сарвати инсон эътироф шудааст. Миллате, ки ба дониш, маориф ва тарбияи насли наврас таваҷҷуҳи ҷиддӣ зоҳир менамояд, барои худ роҳи пешрафт ва зиндагии шоистаро боз мекунад. Зеро ояндаи ҳар як давлат пеш аз ҳама ба сатҳи маърифату ҷаҳонбинии шаҳрвандони он вобаста аст.
Дар замони соҳибистиқлолии Тоҷикистон соҳаи маориф ҳамчун яке аз самтҳои афзалиятноки сиёсати давлатӣ эътироф гардида, барои рушди он тадбирҳои муҳим амалӣ мешаванд. Бунёду навсозии муассисаҳои таълимӣ, беҳтар намудани шароити таҳсил, баланд бардоштани сатҳи касбии омӯзгорон ва истифодаи технологияҳои муосир аз ҷумлаи иқдомҳое мебошанд, ки ба рушди низоми маориф равона шудаанд.
Дар ин раванд нақши омӯзгор ниҳоят бузург аст. Омӯзгор танҳо омӯзонандаи фан нест. Ӯ тарбиятгари насли наврас, роҳнамои маънавӣ ва шахсе мебошад, ки дар ташаккули ҷаҳонбинӣ ва шахсияти хонанда саҳми назаррас мегузорад. Меҳру муҳаббат, сабру таҳаммул ва масъулияти омӯзгор метавонад роҳи зиндагии як инсонро тағйир диҳад.
Имрӯз дар назди хонандагон ва донишҷӯён имкониятҳои зиёде барои донишомӯзӣ мавҷуданд. Ҷавонон метавонанд аз китоб, китобхона, технологияҳои иттилоотӣ ва дигар воситаҳои муосири омӯзиш истифода баранд. Аммо муҳимтар аз ҳама, хоҳиши омӯзиш ва талош барои расидан ба ҳадаф мебошад.
Ҷавони босавод ва соҳибмаърифат метавонад на танҳо зиндагии шахсии худро беҳтар созад, балки дар пешрафти ҷомеа низ саҳми арзанда гузорад. Аз ин рӯ, ҳар як хонанда бояд дарк намояд, ки таҳсил танҳо вазифаи имрӯза нест, балки сармоягузорӣ ба ояндаи худ, оилаи худ ва Ватани азиз мебошад.
Рӯзи дониш ҳамчунин моро ба арзишҳои сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ ҳидоят мекунад. Дар фазои орому осуда танҳо ҷомеаи босавод метавонад ба дастовардҳои бузург ноил гардад. Аз ин ҷиҳат, дониш ва сулҳ бо ҳам иртиботи қавӣ доранд: дониш инсонро ба таҳаммулпазирӣ, эҳтироми дигарон ва дарки арзиши зиндагии осоишта роҳнамоӣ мекунад.
Насли ҷавони имрӯза бояд ба оянда бо нигоҳи созанда назар кунад. Донистани забонҳои хориҷӣ, аз худ кардани илмҳои дақиқу табиӣ, омӯзиши технологияҳои муосир, мутолиаи китоб ва доштани ҷаҳонбинии васеъ аз талаботи замони муосир мебошанд. Ҷавонони донишманду соҳибкасб метавонанд парчами давлатро дар арсаҳои гуногун баланд бардоранд ва номи Тоҷикистони азизро боз ҳам бештар муаррифӣ намоянд.
Аз ин рӯ, Рӯзи дониш танҳо оғози як соли нави таҳсил нест. Он рӯзи андеша дар бораи масъулияти мо дар назди оянда мебошад. Ҳар як соли таҳсил бояд бо мақсади нав, дониши бештар ва қадамҳои устувор ба сӯи муваффақият оғоз гардад.
Бигзор ҳар як муассисаи таълимӣ макони илму маърифат, тарбия ва созандагӣ бошад. Бигзор ҳар як омӯзгор дар қалби шогирд чароғи умед ва муҳаббат ба донишро фурӯзон намояд. Ва бигзор насли ҷавони Тоҷикистон бо донишу маърифат, меҳнати содиқона ва ҳисси баланди ватандӯстӣ ояндаи дурахшони кишварро бунёд намояд.
Зеро миллате, ки донишро гиромӣ медорад, ояндаи худро устувор месозад.
СУЛТОНШЕХЗОДА ФАРАНГИЗ ИБРОГИМ МУДИРИ ШИРХОРГОҲ КЎДАКИСТОНИ 15-И НОҲИЯИ ИСМОИЛИ СОМОНӢ.